پارت13
پارت13 🏠 خانهٔ کیان - صبح
سیمین داشت توی حیاط، لباس‌های شسته را آویزان می‌کرد. هوا گرم بود و عرق از پیشانی‌اش می‌چکید. ناگهان صدای افسانه از پشت پنجره پیچید:
«سوسن! بیا تو، صبحانه حاضرِ!»
سیمین بی‌اختیار زیر لب غرید: «مرگ...»
لباس را محکم‌تر روی بند انداخت و با قدم‌های سنگین به سمت در رفت.
وقتی وارد آشپزخانه شد، تمام پشت میز نشسته بود و داشت با همان عینک آفتابی‌اش، گوشی را نگاه می‌کرد. بابک هم کنارش نشسته بود و با ولع می‌خورد.
«سوسن! بیا بشین!» تمام با ذوق گفت.
سیمین با اخم نشست. نگاهش به افسانه بود که داشت چای می‌ریخت.
«سوسن جان، امروز می‌خوام برم بازار، با من می‌ای؟»
سیمین با لحن سردی گفت: «نه.»
افسانه با ناراحتی: «چرا عزیزم؟»
سیمین با همان لحن: «چون حوصله ندارم. و لطفاً بهم نگو سوسن.»
تمام با تعجب: «چرا سوسن؟ خیلی قشنگه!»
سیمین نگاه تندی به تمام کرد و با لحن پرخاشگرانه گفت: «برا تو قشنگه. برا من نه.»
بابک با دهان پر پرسید: «چرا؟»
سیمین با بی‌حوصلگی پاسخ داد: «چون یاد کولی‌ها می‌افتم.»
همه سکوت کردند. افسانه با ناراحتی گفت: «سیمین جان... من که نمی‌دونستم...»
سیمین با لحن سرد: «می‌دونم نمی‌دونستی. ولی حالا می‌دونی. پس دیگه نگو.»
تمام آرام گفت: «پس بهت چی بگم؟»
سیمین با خستگی: «همون سیمین. یا سایه. اون یکی رو دوست دارم.»
تمام با لبخند: «پس سایه!»
سیمین با بی‌حالی: «اونم نه.»
تمام با تعجب: «چرا؟ خودت گفتی...»
سیمین با ناراحتی: «می‌دونم. ولی ازش خوشم نمیاد.»
بابک با کنجکاوی: «چرا سایه؟»
سیمین نگاهش کرد و با اخم گفت: «چون توی بچگی از بس وابسته و اویزون سام بودم و همه جا دنبالش می‌رفتم، بهم می‌گفتن سایه.»
بابک خندید. «پس تو چسبون بودی!»
سیمین با عصبانیت: «بابک!»
بابک با خنده عقب کشید. «خب، حقیقته دیگه! مامان همیشه می‌گفت تو مثل سایه بودی دنبال بابا!»
سیمین با لحن تهدیدآمیز: «بابک... یه حرف دیگه بزنی...»
تمام وسط پرید: «بسه دیگه! سوسن... یعنی سیمین ناراحت میشه!»
سیمین با ناراحتی: «همون سیمین. نه سوسن، نه سایه، نه هیچ‌چیز دیگه.»
بلند شد و از آشپزخانه بیرون رفت.
🌳 حیاط خلوت - چند دقیقه بعد
سیمین روی پله‌های حیاط خلوت نشسته بود و به دیوار خیره شده بود. مایک آمد و کنارش نشست.
«چی شد؟»
سیمین با بی‌حالی: «هیچی.»
مایک با مهربانی: «چیزی که نیست، هیچوقت آدم رو از خونه بیرون نمی‌کنه.»
سیمین نگاهش کرد. چند ثانیه مکث کرد.
«از اسم‌هام بدم میاد.»
مایک با تعجب: «چرا؟»
سیمین با ناراحتی: «سیمین رو ادری انتخاب کرده. این اسم رو هم افسانه گذاشته محض خنده. سایه هم...»
مکث کرد.
«همونطور که بابک گفت. از بس که بچه بودم چسبون بودم به سام. همه جا دنبالش می‌رفتم. یه روز سام گفت «این بچه انگار سایه‌مه». از اون موقع بعضی‌ها بهم می‌گفتن سایه.»
مایک با لبخند: «خب، بچه که بودی دیگه.»
سیمین با عصبانیت: «مهم نیست! من از این اسم‌ها متنفرم. هرکی بهم بگه سوسن، یاد کولی‌ها می‌افتم. هرکی بگه سایه، یاد اون روزهایی می‌افتم که التماس می‌کردم یکی بهم توجه کنه.»
مایک آرام گفت: «پس چی دوست داری بهت بگن؟»
سیمین با خستگی: «همون سیمین. مهم نیست ازش متنفرم. حداقل مال خودمه.»
مایک دستش را روی شانه‌اش گذاشت.
«پس سیمین. برای من تو سیمینی.»
سیمین با ناراحتی: «قول می‌دی هیچوقت بهم نگی سوسن؟»
مایک با لبخند: «قول.»
سیمین با همان لحن ناراحت: «یا سایه؟»
مایک: «قول.»
سیمین نگاهش کرد. لبخند کوچکی زد.
«مرگ...»
مایک با تعجب: «چی؟»
سیمین با خجالت: «هیچی. یه عادتِ. وقتی کسی بهم می‌گه سوسن، می‌گم مرگ...»
مایک خندید: «پس اگه بهت بگم سوسن، می‌گی مرگ؟»
سیمین با اخم: «آره. یا بدتر.»
مایک با لبخند: «پس هیچوقت نمی‌گم.»
🏠 آشپزخانه - چند ساعت بعد
سیمین برگشته بود داخل. افسانه داشت ناهار آماده می‌کرد. تمام کنارش نشسته بود و داشت با گوشی فیلم می‌دید.
«سیمین جان، بیا کمک کن.»
سیمین با بی‌حالی: «چی؟»
افسانه با لبخند: «سبزی رو خرد کن.»
سیمین رفت کنارش و شروع کرد به خرد کردن سبزی. تمام نگاهش کرد.
«سیمین...»
سیمین با بی‌حوصلگی: «چی؟»
تمام با کنجکاوی: «واقعاً از سایه بدت میاد؟»
سیمین با ناراحتی: «گفتم.»
تمام با لبخند: «ولی من دوست دارم بهت بگم سایه.»
سیمین با اخم: «نه.»
تمام با التماس: «بیااا! فقط من! فقط تو خونه!»
سیمین با عصبانیت: «تمام! گفتم نه!»
تمام با ناراحتی: «خب باشه...»
افسانه با ناراحتی نگاهشان می‌کرد. چند ثانیه سکوت.
بابک وارد شد. با همان سرعت همیشگی.
«سوسن! بیا ببین...»
سیمین با عصبانیت: «بابک!»
بابک با تعجب: «چی؟»
سیمین با لحن تند: «گفتم بهم نگو سوسن!»
بابک با ناراحتی: «خب، سیمین! عصبانی نباش!»
سیمین چاقو را روی میز گذاشت.
«همه‌تون یه کاری می‌کنید که دیوونه بشم.»
و از آشپزخانه بیرون رفت.
🛏️ اتاق سیمین - شب
سیمین روی تخت دراز کشیده بود و به سقف نگاه می‌کرد. صدای در آمد.
«سیمین؟»
صدای تمام بود.
سیمین با بی‌حالی: «بیا تو.»
تمام وارد شد. بدون عینک، بدون گوشی. یک کتاب دستش بود.
«چی آوردم؟»
سیمین با تعجب: «کتاب؟»
تمام آمد کنارش نشست.
«آره. یکی از کتاب‌های خودت. فکر کردم شاید خوشت بیاد.»
سیمین کتاب را برداشت. «بیابان» بود. یکی از کتاب‌های مورد علاقه‌اش.
«چرا؟»
تمام با لبخند: «چون می‌دونم ناراحتی. و می‌خوام خوشحالت کنم.»
سیمین نگاهش کرد. تمام، خواهر کوچکش که اینقدر ساده بود، اینقدر بی‌آلایش.
«تمام...»
«چی؟»
«می‌دونی که دوستت دارم؟»
تمام با لبخند: «می‌دونم. ولی گاهی یادت می‌ره بهم بگی.»
سیمین بغلش کرد.
«دوستت دارم. حتی اگه بهم بگی سوسن.»
تمام خندید: «پس بگم؟»
سیمین با اخم: «نه دیگه!»
هر دو خندیدند.
تمام با لبخند: «سیمین...»
سیمین با محبت: «چی عزیزم؟»
تمام با جدیت: «قول می‌دی هیچوقت ازم قهر نکنی؟»
سیمین نگاهش کرد. چشمان تمام، پر از ترس بود. ترس از دست دادن.
«قول. ولی تو هم قول بده دیگه بهم نگو سوسن.»
تمام خندید: «قول.»
سیمین با لبخند: «و سایه رو هم فراموش کن.»
تمام با لبخند: «قول.»
سیمین با ناراحتی: «مرگ...»
تمام با تعجب: «چی؟»
سیمین با خجالت: «هیچی. یه عادتِ.»
تمام با خنده: «پس اگه بهت بگم سوسن می‌گی مرگ؟»
سیمین با اخم: «تمام!»
تمام با خنده فرار کرد.
سیمین با لبخند به در نگاه کرد. صدای خندهٔ تمام هنوز توی راهرو بود.
«این بچه...» زیر لب گفت.
و کتاب را باز کرد.
🌙 نیمه‌شب، اتاق سیمین
سیمین بیدار بود. به ماه نگاه می‌کرد که از پشت پنجره می‌تابید. اسم‌ها توی ذهنش می‌چرخیدند.
سیمین... اسمی که ادری انتخاب کرده بود.
سوسن... اسمی که افسانه محض خنده گذاشته بود.
سایه... اسمی که از وابستگی‌های بچگی‌اش به یادگار مانده بود.
همه‌شان زخم بودند. همه‌شان خاطره.
اما تمام، تمام فقط بهش می‌گفت سوسن. و سیمین از ته دل ازش متنفر بود. اما نه از تمام. از اسم.
زیر لب گفت: «مرگ...»
و به خودش لبخند زد.
«همینم که هستم. سیمین. نه سوسن، نه سایه. فقط سیمین.»
چشم‌هایش را بست. فردا روز دیگری بود. روزی که باز هم تمام بهش می‌گفت سوسن. و باز هم زیر لب می‌گفت مرگ. اما ته دلش، لبخند می‌زد.
چون تمام، هرچند با اسم اشتباه، داشت بهش عشق می‌داد. و این، برای سیمین کافی بود.
