رمان سیمین

فصل ششم: برادری از راه دور هفتهٔ اول خرداد بود. هوای مشهد گرم شده بود و بادهای خشک کویری، گرد و غبار را تا دل شهر می‌آوردند. سیمین از امتحاناتش فارغ شده بود، اما به جای کافه‌گردی و کتابفروشی، روزهایش را بین بیمارستان و خانه تقسیم می‌کرد. تمام یک هفته بود که در بیمارستان بستری بود. عفونت ریه‌اش عود کرده بود و پزشکان گفته بودند حداقل دو هفته دیگر باید بماند. سیمین هر روز صبح می‌رفت بیمارستان، عصر برمی‌گشت خانه و شب دوباره می‌رفت. خسته بود. کوفته. دلش می‌خواست یک روز هم که شده، فقط بخوابد. اما نمی‌شد. آن روز، وقتی سیمین از بیمارستان برگشت، دید که افسانه توی آشپزخانه مشغول آماده‌سا...

ادامه 🌧️ روزهای بعد از حقیقت فصل پنجم: سکوت و ادامه هفته بعد از آن روز، سیمین مثل همیشه بود. سر صبح بیدار می‌شد، صبحانه می‌خورد، درس می‌خواند، به حرم و کتابخانه می‌رفت و عصر برمی‌گشت. هیچ‌کس متوجه نشده بود که چیزی در وجودش تغییر کرده است. جز خودش. تمام اما حس می‌کرد چیزی عوض شده. چند شب بود که سیمین دیرتر از همیشه می‌خوابید. چراغ مطالعه‌اش تا نیمه‌شب روشن بود و گاهی صدای نفس‌های سنگینش را می‌شنید که از زیر پتو می‌آمد. سه روز بعد از آن حرف صبح جمعه بود. تمام با همان هودی صورتی دزدکی از کمد سیمین، روی صندلی چرخدار نشسته بود و داشت نقاشی می‌کشید. سیمین...

🌅 روزی که سیمین فهمید: راز بزرگ فصل چهارم: حقیقت پنهان صبح روز بعد، هوا ابری بود. باد خنکی از پنجرهٔ باز می‌وزید و پرده‌های سفید را تکان می‌داد. سیمین با چشم‌های سنگین از خواب بیدار شد. کنارش خالی بود. تمام رفته بود پایین. سیمین بلند شد و لباس خوابش را عوض کرد. موهایش را جمع کرد و با بی‌حوصلگی روسری سفیدش را روی سرش انداخت. دیشب تمام گریه کرده بود. دیشب سیمین قول داده بود که ازش حمایت کند. دیشب... صدای ماشین از حیاط بلند شد. سیمین به پنجره رفت. سام داشت می‌رفت. بابک و تمام هم سوار ماشین شده بودند. معلوم بود قرار است جایی بروند. سیمین اخم کرد. قرار نبود امروز جایی بروند. اما نگاهی به آشپزخانه ا...

ساعت چهار و نیم عصر بود که سیمین با زهرا از خانه خارج شد. هوای مشهد خنک‌تر شده بود و باد ملایمی از سمت حرم می‌وزید. زهرا با همان انرژی همیشگی، سیمین را از پشت بغل کرد و با صدای بلند گفت: «سیمین! بالاخره تموم شد دیگه! دیگه امتحانی نیست! حسابی باید جشن بگیریم!» سیمین زیر چادر مشکی‌اش خندید:  «زهرا جون، هنوز نتیجه‌ها نیومده که!» زهرا با لحنی شوخ گفت:  «به به! معلومه که قبول شدی! تو که همیشه درس می‌خونی، مثه یه ربات!» سیمین شانه‌هایش را بالا انداخت و با لبخند گفت:  «الهی خیر بگذره... خب بریم؟» وقتی به حرم رسیدند، شلوغ بود. زائران ...

هوای مشهد در اواخر خرداد ماه، نه گرمای سوزان مرداد را داشت و نه خنکای ادریبهشت را. هوایی بود که در عصرها، بوی کباب و زعفران از کوچه‌ها بلند می‌شد و صدای اذان مغرب، آرام‌آرام در افق نارنجی رنگ غروب می‌پیچید. سیمین نفس‌های سنگین می‌کشید. کیف مدرسه‌اش را محکم به شانه چپ انداخته بود و با هر قدم، گرد و غبار خیابان خاکی محلّه‌شان زیر کفش‌های سفیدش می‌نشست. موهای خیس عرقش، زیر روسری سفید و گل‌گلی جمع شده بودند و صورتش از خستگی و گرمای تابستان سرخ شده بود. پری‌جون، دوست مذهبی‌اش، با چادر سیاهش که کمی خاکی شده بود کنارش قدم می‌زد و با لحنی شمرده و آرام از امتحان نهایی ...