پارت5

فصل ششم: برادری از راه دور

هفتهٔ اول خرداد بود. هوای مشهد گرم شده بود و بادهای خشک کویری، گرد و غبار را تا دل شهر می‌آوردند. سیمین از امتحاناتش فارغ شده بود، اما به جای کافه‌گردی و کتابفروشی، روزهایش را بین بیمارستان و خانه تقسیم می‌کرد.

تمام یک هفته بود که در بیمارستان بستری بود. عفونت ریه‌اش عود کرده بود و پزشکان گفته بودند حداقل دو هفته دیگر باید بماند. سیمین هر روز صبح می‌رفت بیمارستان، عصر برمی‌گشت خانه و شب دوباره می‌رفت. خسته بود. کوفته. دلش می‌خواست یک روز هم که شده، فقط بخوابد. اما نمی‌شد.

آن روز، وقتی سیمین از بیمارستان برگشت، دید که افسانه توی آشپزخانه مشغول آماده‌سازی است. غذاهای مخصوص. خوراک‌های خوب. سیمین با تعجب گفت: «مامان؟ امروز مهمون داریم؟»

افسانه بدون اینکه نگاهش را از قابلمه بردارد، گفت: «آره سیمین جان. یه مهمون ویژه داریم.»

سیمین با بی‌حوصلگی کیفش را روی میز انداخت: «کی؟»

افسانه با لبخندی که سعی می‌کرد طبیعی باشد، گفت: «مایک. برادرت. از آمریکا اومده.»

سیمین یخ زد. مایک؟ برادرش؟ همان برادری که هیچوقت ندیده بود؟ همان که سال‌ها پیش، وقتی بچه بود، با مادرش رفته بود آمریکا؟

سیمین با صدایی که تلاش می‌کرد آرام باشد، گفت: «مایک؟ اون مایک؟»

افسانه با همان لبخند مصنوعی گفت: «آره. پدرت زنگ زده بودش. گفت می‌خواد بیاد ایران و باهات آشنا بشه. چند ساله که همدیگه رو ندیدین.»

سیمین نفس عمیقی کشید. یک جای وجودش، خوشحال بود. بالاخره قرار بود یکی از خواهر و برادرهای تنی‌اش را ببیند. کسی که شاید بتواند با او حرف بزند. کسی که شاید بفهمدش. اما یک جای دیگرش، عصبی بود. چه می‌دانست چه کسی است؟ چه می‌دانست چه شکلی است؟ چه می‌دانست اصلاً دوستش دارد یا نه؟

سیمین با همان لحن همیشگی، اما با قلبی که می‌تپید، گفت: «کی میاد؟»

افسانه گفت: «امشب. با سام میرن فرودگاه. ساعت نه میرسن.»

چند ساعت بعد

سیمین توی اتاقش بود. لباس عوض کرده بود. یک شلوار جین ساده و یک تی‌شرت سفید. موهایش را بسته بود و روسری سفید و گل‌گلی‌اش را روی سرش انداخته بود. جلوی آینه ایستاد و به خودش نگاه کرد.

با خودش گفت: «خب، مایک... شانزده ساله ندیدمت. امیدوارم مثل بقیه نباشی.»

صدای ماشین از حیاط بلند شد. سیمین دلش تندتند زد. از پله‌ها پایین آمد و در راهرو ایستاد. سام و افسانه جلوی در بودند. سام در را باز کرد.

مرد جوانی با قد بلند، موهای مشکی و چشمان قهوه‌ای، وارد شد. لبخندی پهن روی صورتش بود. لباس ساده‌ای پوشیده بود: شلوار جین، تی‌شرت آبی و یک کتانی سفید. در دستش، یک کیف کوچک بود.

مایک نگاهی به اطراف انداخت و وقتی چشمش به سیمین افتاد، لبخندش محو شد. برای یک لحظه، فقط به او خیره شد. انگار که نمی‌توانست باور کند.

مایک با صدایی که می‌لرزید، گفت: «سیمین؟»

سیمین با همان لحن همیشگی، اما با قلبی که می‌تپید، گفت: «سلام. خودمم.»

مایک چند قدم به سمتش برداشت و بدون اینکه کلمه‌ای بگوید، سیمین را در آغوش گرفت. محکم. بغل کرد. همانطور که یک برادر، خواهر کوچکش را بعد از سال‌ها بغل می‌کند.

مایک با صدایی که در آن بغض بود، گفت: «سیمین... من... من سال‌ها منتظر این روز بودم. باور نمی‌کنم که بالاخره دیدمت.»

سیمین در آغوش مایک، برای اولین بار بعد از هفته‌ها، احساس کرد که سنگینی از روی دوشش برداشته شده. نمی‌دانست چرا، اما در آغوش این غریبه، احساس امنیت می‌کرد.

سیمین با همان لحن رک، اما با لبخندی که از ته دل بود، گفت: «مایک... چقدر قد کشیدی!»

مایک با خنده‌ای که اشک در گوشهٔ چشم‌هایش جمع کرده بود، گفت: «تو هم که دیگه بچه نیستی! آخرین بار که دیدمت، فقط دو ماه داشتی!»

سام با لبخندی که برای اولین بار در ماه‌های اخیر، واقعی به نظر می‌رسید، گفت: «بفرمایید تو خونه. غذا حاضر شد.»

سر شام

سفره چیده شده بود. مایک کنار سیمین نشسته بود و با حرصی که نشان می‌داد از غذاهای ایرانی دلش تنگ شده، می‌خورد. سیمین اما زیاد اشتها نداشت. نگاهش به بشقاب بود و فکرهایش جای دیگری.

مایک با دهان پر، با همان لبخند پهنش گفت: «سیمین جان! می‌دونی من چند ساله منتظر این روز بودم؟ وقتی مامان می‌خواست از ایران بره، من التماسش می‌کردم که سیمین رو هم ببریم.»

سیمین نگاهش را بلند کرد: «چی؟»

مایک با همان لحن که حالا جدی‌تر شده بود، گفت: «آره. من گفتم «مامان، سیمین رو هم ببریم. من خودم ازش نگهداری می‌کنم.» ولی...»

نگاهش را به سام انداخت و مکث کرد. سام نگاهش را به بشقاب دوخت.

مایک ادامه داد: «ولی نشد. بابا گفت سیمین باید اینجا بمونه.»

سیمین نگاهش را به سام دوخت. سام چیزی نگفت. فقط قاشق را در سوپ می‌چرخاند.

سیمین با همان لحن معمولی، اما با قلبی که دوباره شروع کرده بود به درد آمدن، گفت: «مهم نیست. الان هستم. تو هم هستی.»

مایک با لبخندی که سعی می‌کرد شاد باشد، گفت: «آره. الان هستم. و تا دو هفته اینجام. می‌خوام تمام وقتم رو باهات بگذرونم.»

سیمین دلش روشن شد. برای اولین بار در هفته‌های اخیر، یک چیزی بود که به آن امیدوار باشد. یک نفر که بتواند با او حرف بزند. یک برادر واقعی.

سیمین با همان لحن، اما با لبخندی که از ته دل بود، گفت: «منم همینطور.»

اما افسانه...

صبح روز بعد، سیمین با انرژی از خواب بیدار شد. می‌خواست برود بیمارستان پیش تمام، بعد با مایک بروند کافه. یک روز خوب. یک روز که مال خودش باشد.

اما وقتی پایین رفت، افسانه با یک لیست بلند در دست، منتظرش بود.

افسانه با همان لحن سرد همیشگی، اما با لبخندی که مصنوعی بود، گفت: «سیمین جان! امروز کارهای زیادی داریم. اول باید بری نان بگیری، بعد بری میوه‌فروشی، بعد...»

سیمین اخم کرد: «مامان، من امروز می‌خوام برم بیمارستان پیش تمام. بعدش با مایک قرار دارم.»

افسانه با همان لحن، اما با نگاهی که می‌گفت بحثی نیست، گفت: «تمام که خوبه. مایک هم می‌تونه صبر کنه. اول کارهای خونه رو انجام بده.»

سیمین نفس عمیقی کشید: «مامان، هفته‌ی پیش هر کاری گفتی انجام دادم. امروز یک روز می‌خوام استراحت کنم.»

افسانه با نگاهی که سردتر شد، گفت: «سیمین، تو که یک هفته‌ست خونه‌ای. مایک هم که تازه اومده. بذار بهش نشون بدیم که ما خونه‌داری بلدیم.»

سیمین با بی‌حوصلگی گفت: «مامان، مایک برای دیدن من اومده، نه برای دیدن خونه!»

افسانه با همان لحن، اما با ناراحتی پنهان، گفت: «سیمین! با من اینطور حرف نزن! برو نان بگیر!»

سیمین بدون اینکه جواب بدهد، کیفش را برداشت و از خانه خارج شد. اما توی دزدکی، اشک‌هایش را پاک کرد. نه برای افسانه، نه برای نان. برای اینکه باز هم نمی‌توانست کاری که دوست دارد را بکند.

بیمارستان

وقتی سیمین به بیمارستان رسید، تمام روی تخت نشسته بود و با گوشی فیلم می‌دید. هودی صورتی دزدکی سیمین را پوشیده بود و موهای مجعدش به هر طرف ریخته بود.

تمام با دیدن سیمین، با همان شوخ‌طبعی همیشگی گفت: «سوسن! نگاه کن! فیلم جدید اسپایدرمن رو گیر آوردم! بیا ببین!»

سیمین با خستگی کنار تخت نشست: «تموم، امروز حالش چطوره؟»

تمام با بی‌حوصلگی گفت: «همون. کسل کننده. اینجا که زندون شده. تابستونم داره از دستم می‌ره.»

سیمین با ناراحتی گفت: «می‌دونم. منم تابستونم داره از دستم می‌ره.»

تمام با نگاه کنجکاو، گفت: «چی شده سوسن؟ مگه مایک نیومده؟»

سیمین با همان لحن رک، اما با ناراحتی پنهان، گفت: «اومده. ولی افسانه نمی‌ذاره باهاش وقت بگذرونم. مدام ازم کار می‌کشه.»

تمام با لحنی که ترکیبی از شوخ‌طبعی و همدردی بود، گفت: «افسانه؟ همون مامان بزرگوارمون؟ اون که عاشقه کار کشیدن از تو؟»

سیمین با خنده‌ای که تلخ بود، گفت: «همون خودش. می‌گه برو نان بگیر، میوه بخر، خونه رو تمیز کن... انگار که من خدمتکار خونه‌ام.»

تمام با همان لحن شوخ، اما با ناراحتی پنهان، گفت: «سوسن، اگه من اینجام بودم، نمی‌ذاشتم کسی بهت بگه چیکار کنی. اما حالا...»

نگاهش را به پنجره دوخت. هوای گرم تابستان از پشت شیشه می‌تابید. بچه‌ها در پارک مقابل بیمارستان می‌دویدند و می‌خندیدند.

تمام با صدایی که بغض داشت، گفت: «سوسن... من تابستونمو از دست دادم. ولی تو چرا داری از دستش می‌دی؟»

سیمین نگاهش را به تمام دوخت. حرفش درست بود. چرا داشت تابستونش را از دست می‌داد؟ چرا نمی‌توانست یک روز هم که شده، کاری که دوست دارد را بکند؟

سیمین با همان لحن رک، اما با لبخندی که در چشمانش نشسته بود، گفت: «تموم، راست می‌گی. امروز دیگه نمی‌ذارم کسی بهم بگه چیکار کنم.»

تمام با لبخند گفت: «همین! برو با مایک برو کافه! بذار افسانه خودش بره نان بگیره!»

سیمین با خنده گفت: «تموم، تو که با افسانه آشتی نداری، ولی به من می‌گی باهاش دعوا کنم؟»

تمام با همان لحن شوخ، گفت: «چون تو سیمین کیانی! تو می‌تونی هر کاری بکنی!»

عصر همان روز

سیمین با مایک توی کافه نشسته بود. هوای عصر خنک‌تر شده بود و نسیم ملایمی از کوچه می‌وزید. مایک با حرص قهوه‌اش را می‌نوشید و با همان لبخند پهنش، به سیمین نگاه می‌کرد.

مایک با صدایی که پر از شعف بود، گفت: «سیمین، نمی‌دونی چند ساله آرزوی این روز رو داشتم. بیام ایران، باهات قهوه بخورم، باهات حرف بزنم.»

سیمین با همان لحن همیشگی، اما با لبخندی که از ته دل بود، گفت: «منم همینطور. ولی فکر نمی‌کردم اینقدر دیر بشه.»

مایک با ناراحتی گفت: «تقصیر من نبود. مامان نمی‌ذاشت بیام. می‌گفت ایران جای امنی نیست. ولی من هر سال می‌گفتم که می‌خوام بیام و تو رو ببینم.»

سیمین نگاهش را به فنجان قهوه‌اش دوخت. مادر. همان ادری لیم. همان که هیچوقت نخواست او را ببیند. همان که رهایش کرد.

سیمین با همان لحن معمولی، اما با قلبی که می‌سوخت، گفت: «مایک... اون... مادر... چرا هیچوقت نیومد دنبالم؟»

مایک نفس عمیقی کشید. نگاهش را به زمین دوخت و با صدایی که می‌لرزید، گفت: «سیمین... مامان... اون... اون خیلی مریض بود. از نظر روحی. وقتی تو به دنیا اومدی، پدربزرگش فوت کرد. اون خیلی افسرده شد.»

سیمین با همان لحن، اما با ناراحتی پنهان، گفت: «می‌دونم. سام بهم گفت.»

مایک با تعجب گفت: «بابا بهت گفت؟»

سیمین با همان لحن معمولی گفت: «آره. چند ماه پیش.»

مایک با ناراحتی گفت: «سیمین... من نمی‌دونستم که می‌دونی. من... من می‌خواستم خودم بهت بگم، ولی نمی‌دونستم چطور.»

سیمین با همان لحن رک، اما با لبخندی که دروغ نبود، گفت: «مهم نیست. الان می‌دونم. و مهم نیست. تو برادر منی. و من اینجام.»

مایک با اشک در چشم‌هایش، دستش را روی دست سیمین گذاشت و با صدایی که می‌لرزید، گفت: «سیمین... من قول می‌دم که دیگه هیچوقت ولت نکنم. هر جا باشم، هر چی بشه، من برادرتم.»

سیمین با همان لحن، اما با قلبی که پر از عشق بود، گفت: «می‌دونم مایک. می‌دونم.»

شب، وقتی سیمین برگشت خونه

افسانه در راهرو منتظرش بود. با همان نگاه سرد همیشگی.

افسانه با صدایی که می‌لرزید، گفت: «سیمین! کجا بودی؟ من کلی کار داشتم!»

سیمین با همان لحن همیشگی، اما با نگاهی که محکم‌تر از همیشه بود، گفت: «مامان، من امروز با مایک بودم. برادرم. کسی که ۱۶ سال ندیدمش.»

افسانه با ناراحتی گفت: «می‌دونم. ولی کارهای خونه...»

سیمین با همان لحن رک، اما با قلبی که می‌خواست فریاد بزند، گفت: «مامان، من تابستونم داره از دستم می‌ره. تمام توی بیمارستونه. من یک هفته‌ست که هر روز صبح می‌رم بیمارستان، عصر می‌ام خونه، شب دوباره می‌رم. خسته‌ام. امروز یک روز می‌خواستم مال خودم باشه.»

افسانه با نگاهی که کمی نرم‌تر شد، گفت: «سیمین... من می‌دونم خسته‌ای. ولی...»

سیمین با همان لحن، اما با لبخندی که در گوشهٔ لبش نشسته بود، گفت: «مامان، کافیه. من اینجام. کارهای خونه رو انجام می‌دم. ولی یک روز در هفته مال خودم باشه.»

افسانه با آهی بلند، گفت: «باشه سیمین جان. هر طور تو می‌گی.»

سیمین برای اولین بار در هفته‌های اخیر، احساس کرد که یک پیروزی کوچک به دست آورده. یک روز مال خودش. یک روز که بتواند برود کافه، کتابفروشی، بیمارستان، و با مایک وقت بگذراند.

وقتی رفت توی اتاقش، روی تخت دراز کشید و به سقف خیره شد. فردا می‌رفت بیمارستان پیش تمام. بعدش با مایک می‌رفت کتابفروشی. و برای اولین بار، تابستونش داشت به چیزی که می‌خواست، تبدیل می‌شد.