ادامه

🌧️ روزهای بعد از حقیقت

فصل پنجم: سکوت و ادامه

هفته بعد از آن روز، سیمین مثل همیشه بود. سر صبح بیدار می‌شد، صبحانه می‌خورد، درس می‌خواند، به حرم و کتابخانه می‌رفت و عصر برمی‌گشت. هیچ‌کس متوجه نشده بود که چیزی در وجودش تغییر کرده است. جز خودش.

تمام اما حس می‌کرد چیزی عوض شده. چند شب بود که سیمین دیرتر از همیشه می‌خوابید. چراغ مطالعه‌اش تا نیمه‌شب روشن بود و گاهی صدای نفس‌های سنگینش را می‌شنید که از زیر پتو می‌آمد.

سه روز بعد از آن حرف

صبح جمعه بود. تمام با همان هودی صورتی دزدکی از کمد سیمین، روی صندلی چرخدار نشسته بود و داشت نقاشی می‌کشید. سیمین از حمام بیرون آمد و با حوله‌ای روی موهای خیسش، نگاهی به تمام انداخت.

سیمین با همان لحن همیشگی و رک گفت: «تموم، بازم هودی من رو پوشیدی؟»

تمام بدون اینکه نگاهش را از دفترچه بردارد، با همان لحن شوخ همیشگی گفت: «سوسن جان! این هودی مال من شد! تو دیگه نمی‌تونی پسش بگیری!»

سیمین با بی‌حوصلگی حوله را روی میز انداخت: «خب، بپوشش. برای من فرقی نمی‌کنه.»

تمام نگاهش را بلند کرد و با نگاه کنجکاوی به سیمین خیره شد: «سوسن... چند روزه عوض شدی. چی شده؟»

سیمین نگاهش را از تمام دور کرد و با همان لحن معمولی گفت: «هیچی. من که همینه که هستم.»

تمام با لحنی که جدی‌تر از همیشه بود، گفت: «دروغ. تو که نیستی. این چند شب... صدای گریه‌ات رو می‌شنیدم.»

سیمین یخ زد. نمی‌دانست تمام بیدار بوده. فکر می‌کرد آهسته گریه می‌کند. اما تمام شنیده بود.

سیمین با همان لحن، اما با صدایی که یک ذره می‌لرزید، گفت: «تموم، تو خواب بودی. اشتباه می‌بینی.»

تمام دفترچه را کنار گذاشت و با صدایی که برای اولین بار، شوخ‌طبعی در آن نبود، گفت: «سوسن... من احمق نیستم. چیزی شده. بهم بگو.»

سیمین نگاهش را به پنجره دوخت. می‌توانست بگوید. می‌توانست راز را با تمام در میان بگذارد. اما نه. نه حالا. تمام خیلی کوچک بود. خیلی آسیب‌پذیر.

سیمین با همان لحن رک و روزمره، اما با لبخندی که دروغ بود، گفت: «تموم، ول کن بابا. هیچی نشده. من فقط خسته‌ام. امتحانام تموم شده، حالا باید فکر کنم سال بعد چی کار کنم.»

تمام با نگاه شک‌دار، اما با همان لحن شوخ که سعی می‌کرد فضا را سبک کند، گفت: «خب، اگه اینه، پس فردا می‌ریم کافه. تو قول دادی یادت رفته؟»

سیمین با لبخندی که نصفه بود، گفت: «نه یادم نرفته. می‌ریم.»

تمام با همان لبخند شیطانی همیشگی، عینک سیمین را از روی میز برداشت و روی چشم‌هایش گذاشت: «قول می‌دی؟ چون اگه قول بدی و نیای، من می‌ام تو اتاقت و با این عینک می‌شم سیمین کیان دوم و جلوی مامانم ادات رو درمی‌ارم!»

سیمین با خنده‌ای که واقعی‌تر از همیشه بود، گفت: «تموم، عینک رو بذار کنار. قول می‌دم.»

تمام عینک را کنار گذاشت و با همان لحن شیرینش گفت: «سوسن... من دوستت دارم. هر چی باشه، می‌دونی که هستم.»

سیمین دلش شکست. تمام نمی‌دانست که سیمین به این کلمات بیشتر از هر چیزی نیاز دارد. اما نمی‌توانست بگوید.

سیمین با همان لحن رک، اما با قلبی پر از عشق، گفت: «می‌دونم احمق. حالا برو از این هودی بکن بیرون.»

تمام با خنده هودی را از تنش درآورد و پرت کرد به سمت سیمین: «بگیر! ولی به شرطی که بیای کافه!»

دو هفته بعد

سیمین دیگر شب‌ها گریه نمی‌کرد. نه چون دردش کمتر شده بود، نه چون حقیقت را فراموش کرده بود. فقط یاد گرفته بود که چطور درد را قورت بدهد. چطور لبخند بزند وقتی دلش می‌خواهد جیغ بزند. چطور مثل همیشه باشد وقتی یک جای وجودش، برای همیشه خالی شده بود.

یک روز عصر، سیمین توی اتاق نشیمن نشسته بود و کتاب می‌خواند. افسانه از آشپزخانه آمد و کنارش نشست. نگاه سرد همیشگی‌اش را به سیمین دوخت.

افسانه با صدایی که سعی می‌کرد گرم باشد، اما گرم نبود، گفت: «سیمین جان... این روزها حالت خوب نیست. چی شده؟»

سیمین نگاهش را از کتاب برداشت و با همان لحن معمولی گفت: «هیچی مامان. خوبم.»

افسانه با نگاه معذب، گفت: «سیمین... من می‌دونم که سام باهات حرف زده. می‌دونم که می‌دونی...»

سیمین نفس عمیقی کشید. افسانه می‌دانست. معلوم بود که سام به او گفته بود. پس تمام این مدت، افسانه می‌دانست که سیمین می‌داند.

سیمین با همان لحن روزمره، اما با چشمانی که می‌سوخت، گفت: «مهم نیست مامان. تو مادر منی. همیشه بودی، همیشه می‌مونی.»

افسانه با چشمانی که برق اشک داشت، گفت: «سیمین... من... من هیچوقت نتونستم مثل مادر واقعیت باشم... می‌دونم...»

سیمین کتاب را بست و با همان لحن رک، اما با قلبی که می‌خواست گریه کند، گفت: «مامان، کافیه. تو من رو بزرگ کردی. من رو دوست داشتی. مهم نیست که خونم نبودی. تو مادرمی.»

افسانه برای اولین بار، سیمین را در آغوش گرفت. بغل کرد. محکم. همانطور که یک مادر، بچه‌اش را بغل می‌کند. سیمین در آغوش افسانه، احساس کرد که شاید، شاید حقیقت مهم نباشد. شاید عشقی که این سال‌ها دریافت کرده، مهم‌تر از خونی باشد که در رگ‌هایش جاری است.

افسانه با صدایی که می‌لرزید، گفت: «سیمین جان... من همیشه دوستت داشتم. فقط... نمی‌دونستم چطور نشون بدم.»

سیمین با همان لحن، اما با اشک‌هایی که آرام روی گونه‌هایش جاری شد، گفت: «می‌دونم مامان. می‌دونم.»

چند روز بعد

تمام و سیمین توی کافه نشسته بودند. تمام با همان انرژی همیشگی، داشت از فیلم جدید مارول می‌گفت و سیمین با لبخندی واقعی، به حرف‌هایش گوش می‌داد.

تمام با لحنی که ترکیبی از هیجان و شیطنت بود، گفت: «سوسن! این فیلم رو حتماً باید ببینیم! تام هالند توش انقدر باحاله که...»

سیمین با خنده گفت: «تموم، تو که هر فیلمی رو که تام هالند توش باشه دوست داری!»

تمام با افتخار گفت: «چون بهترینه! تو که هیچی از سینما نمی‌دونی!»

سیمین با همان لحن رک همیشگی، گفت: «تموم، من از سینما چیزی نمی‌دونم، ولی از زندگی زیاد می‌دونم.»

تمام نگاهش را به سیمین دوخت و با لحنی که برای اولین بار در آن روز، جدی بود، گفت: «سوسن... راستشو بگو. این روزا چیزیت شده. یه چیزی توی چشمانته که قبلاً نبود.»

سیمین نگاهش را به فنجان قهوه‌اش دوخت. می‌توانست بگوید. می‌توانست راز را با تمام در میان بگذارد. اما نه. تمام خیلی کوچک بود. خیلی بیمار. نمی‌خواست بار این راز را روی شانه‌های کوچکش بگذارد.

سیمین با همان لحن معمولی، اما با لبخندی که از ته دل بود، گفت: «تموم، تو زیادی به من نگاه می‌کنی. بیا بریم خونه.»

تمام با همان نگاه شک‌دار، اما با لبخندی که فهمیده بود سیمین حرفی برای گفتن ندارد، گفت: «باشه سوسن جان. ولی می‌دونی که هر وقت حرف بزنی، گوش می‌دم.»

سیمین دستش را روی دست تمام گذاشت و با همان لحن رک، اما با قلبی پر از عشق، گفت: «می‌دونم احمق. به خاطر همینه که دوست دارم.»

تمام با لبخندی که در چشمان عسلی‌اش می‌درخشید، گفت: «سوسن... منم دوست دارم. تا ابد.»