پارت6

سه روز از آمدن مایک گذشته بود. سیمین حس می‌کرد که انگار سال‌هاست او را می‌شناسد. مایک با همان لبخند پهن و انرژی بی‌پایانش، هر روز یک جور سیمین را غافلگیر می‌کرد. او برادری بود که سیمین هیچوقت نداشته بود؛ کسی که نه مثل فریدون خشک و مذهبی بود، نه مثل نانسی خودخواه و بی‌تفاوت. مایک فقط مایک بود. ساده، گرم، و پر از عشق.

روز چهارم: پارک ملت

صبح زود بود که مایک درِ اتاق سیمین را کوبید. سیمین با بی‌حوصلگی از خواب پرید و با لحنی که خواب‌آلود بود، گفت: «چیه؟»

مایک از پشت در با همان انرژی همیشگی گفت: «سیمین! پاشو! امروز می‌ریم پارک! دوچرخه کرایه می‌کنیم!»

سیمین با بی‌حوصلگی گفت: «مایک، من دوچرخه بلد نیستم!»

مایک با خنده گفت: «بهت یاد می‌دم! پاشو دیگه!»

سیمین با ناله از تخت پایین پرید و لباس پوشید. یک شلوارک جین و تی‌شرت سفید. روسری سفید و گل‌گلی‌اش را روی سرش انداخت. وقتی پایین آمد، مایک با یک کلاه بیسبال و عینک آفتابی، لبخند پهنش را به سیمین نشان داد.

مایک با ذوق گفت: «بیا بریم! هوا عالیه!»

وقتی به پارک ملت رسیدند، هوا واقعاً عالی بود. آسمان آبی و بدون ابر، نسیم ملایمی که از درختان می‌وزید و بوی چمن‌های تازه‌کوبیده‌شده. سیمین نفس عمیقی کشید. برای اولین بار در هفته‌های اخیر، احساس کرد که نفس می‌کشد.

مایک دو دوچرخه کرایه کرد. یکی برای خودش، یکی برای سیمین. سیمین با ترس به دوچرخه نگاه کرد و با همان لحن رک همیشگی گفت: «مایک، من گفتم بلد نیستم!»

مایک با خنده گفت: «یادت می‌دم! بیا سوار شو!»

سیمین با بی‌حوصلگی سوار شد. مایک از پشت دوچرخه را گرفت و با همان انرژی همیشگی گفت: «پا بزن! من گرفتمت!»

سیمین با ترس پا زد. دوچرخه لرزید. مایک با خنده گفت: «نترس! من هستم!»

پنج دقیقه بعد، سیمین داشت با دوچرخه دور پارک می‌چرخید و مایک با دوچرخه‌اش کنارش بود. سیمین با همان لحن رک، اما با لبخندی که از ته دل بود، گفت: «مایک! دیدی؟ من دارم دوچرخه سواری می‌کنم!»

مایک با همان لبخند پهنش گفت: «به به! سیمین کیان دوچرخه‌سوار شد! اینو باید توی کتاب‌ها نوشت!»

سیمین با خنده گفت: «بس کن! می‌خوام بیام پایین!»

اما وقتی خواست پیاده شود، تعادلش را از دست داد و با دوچرخه افتاد توی چمن‌ها. مایک با خنده بلند، دوچرخه را کنار گذاشت و رفت کمکش. سیمین روی چمن‌ها دراز کشیده بود و می‌خندید.

مایک با خنده گفت: «سیمین! حالت خوبه؟»

سیمین با همان لحن رک، اما با لبخندی که صورتش را روشن کرده بود، گفت: «مایک، تو یه برادر بی‌عقل هستی!»

مایک با همان خنده، دستش را به سمت سیمین دراز کرد: «بیا پاشو دیگه! می‌خوام بریم کافه!»

سیمین با همان لحن، اما با قلبی که پر از شادی بود، گفت: «نمی‌خوام برم کافه! تو رو می‌برم کتابفروشی!»

مایک با تعجب گفت: «کتابفروشی؟ سیمین، کتابفروشی که کافه نیست!»

سیمین با همان لحن رک گفت: «برام فرقی نمی‌کنه. من عاشق کتابفروشی‌ام. تو هم باید بیای.»

مایک با خنده گفت: «خب، باشه! ولی به شرطی که بعدش بریم کافه!»

سیمین با لبخند گفت: «قول می‌دم.»

کتابفروشی

یک ساعت بعد، سیمین و مایک توی کتابفروشی بزرگ مرکز شهر بودند. سیمین با ذوق بین قفسه‌ها می‌چرخید و کتاب‌ها را ورق می‌زد. مایک با همان لبخند پهن، پشت سرش می‌آمد و گاهی کتابی را که سیمین نگاه می‌کرد، از قفسه برمی‌داشت و می‌خواند.

سیمین با ذوق گفت: «مایک! نگاه کن! چاپ جدید کتاب حافظ رو پیدا کردم!»

مایک با همان لحن شوخ گفت: «حافظ؟ سیمین، تو که کتاب‌های فلسفی می‌خونی، چرا حافظ می‌خری؟»

سیمین با همان لحن رک، گفت: «چون حافظ قشنگه. تو که هیچی از ادبیات نمی‌دونی!»

مایک با خنده گفت: «راست می‌گی! من هیچی از ادبیات نمی‌دونم. ولی تو رو می‌شناسم!»

سیمین با همان لحن، اما با لبخندی که چشمانش را روشن کرده بود، گفت: «مایک، تو خیلی پررویی!»

مایک با همان لبخند پهن گفت: «می‌دونم! به خاطر همینه که دوستم داری!»

سیمین کتاب حافظ را برداشت و با همان لحن رک گفت: «می‌خوام اینو بخرم. و تو هم باید یه کتاب بخری.»

مایک با تعجب گفت: «چرا؟»

سیمین با همان لحن گفت: «چون من می‌گم. برادر کوچیکتر باید حرف خواهر بزرگتر رو گوش کنه.»

مایک با خنده گفت: «سیمین، من از تو بزرگترم!»

سیمین با همان لحن رک، گفت: «مهم نیست. اینجا ایرانِ. اینجا من بزرگترم!»

مایک با همان خنده، یک کتاب داستان کوتاه از قفسه برداشت و گفت: «خب، باشه. اینو می‌خرم. فقط به خاطر تو.»

کافه‌ای در دل بازار

بعد از کتابفروشی، سیمین مایک را به زور برد کافه. نه یک کافه شیک و مدرن، بلکه یک کافهٔ قدیمی توی بازار. با طاق‌های آجری، نور کم و بوی قهوهٔ تازه. سیمین با همان لحن همیشگی گفت: «اینجا بهترین کافه‌ست.»

مایک با تعجب به اطراف نگاه کرد: «اینجا؟ اینجا که کافه نیست! اینجا یه غار قدیمیه!»

سیمین با همان لحن رک گفت: «مایک، تو که هیچی از کافه‌های خوب نمی‌دونی. اینجا بهترین قهوهٔ مشهد رو داره.»

مایک با همان لبخند پهن، نشست و با همان لحن شوخ گفت: «خب، بذار امتحان کنم. اگه قهوه‌ش بد بود، تو باید فردا من رو ببری کافهٔ دیگه‌ای.»

سیمین با همان لحن، اما با لبخندی که در گوشهٔ لبش نشسته بود، گفت: «قول می‌دم بد نباشه.»

وقتی قهوه‌ها آمدند، مایک یک جرعه نوشید و چشمانش را گرد کرد: «سیمین! این قهوه عالیه!»

سیمین با افتخار گفت: «گفتم بهت!»

آنها حدود یک ساعت توی کافه نشستند و حرف زدند. مایک از آمریکا گفت، از دانشگاه، از دوستانش، از زندگی‌اش. سیمین از مشهد گفت، از مدرسه، از تمام، از کتاب‌هایی که دوست داشت. حرف‌هایشان مثل رودخانه‌ای جاری بود که هیچوقت خشک نمی‌شد.

مایک با نگاهی که جدی‌تر از همیشه بود، گفت: «سیمین، نمی‌دونی چقدر خوشحالم که اومدم. تو واقعاً خواهر منی.»

سیمین با همان لحن رک، اما با قلبی که می‌تپید، گفت: «تو هم برادر منی. بهترین برادری که تا حالا داشتم.»

مایک با خنده گفت: «تا حالا؟ مگه چند تا برادر داری؟»

سیمین با همان لحن، اما با لبخندی که دروغ نبود، گفت: «فریدون رو که دیگه حساب نمی‌کنم. تو اولی.»

مایک با همان خنده، دستش را روی دست سیمین گذاشت و گفت: «سیمین، من قول می‌دم که تا آخر عمر، بهترین برادر باشم.»

سیمین با همان لحن رک، اما با چشمانی که برق اشک داشت، گفت: «می‌دونم مایک. می‌دونم.»

بازار و روسری محبوب

بعد از کافه، مایک اصرار کرد که بروند بازار. سیمین با بی‌حوصلگی گفت: «مایک، بازار که جای خوبی نیست. شلوغه، گرمه، مردم...»

مایک با همان انرژی همیشگی گفت: «مهم نیست! من می‌خوام برات یه هدیه بخرم!»

سیمین با تعجب گفت: «هدیه؟ برای چی؟»

مایک با همان لبخند پهن گفت: «برای اینکه خواهر منی! نیازی به دلیل دیگه‌ای نیست!»

سیمین با همان لحن رک، اما با لبخندی که نمی‌توانست پنهان کند، گفت: «خب، باشه. ولی زیاد توی بازار نمونیم.»

توی بازار، مایک با ذوق بین مغازه‌ها می‌چرخید و سیمین با بی‌حوصلگی پشت سرش می‌آمد. تا اینکه مایک جلوی یک مغازهٔ پارچه‌فروشی ایستاد. در ویترین، یک روسری ابریشمی با نقش‌های گل‌گلی و رنگ کرم دیده می‌شد. روسری‌ای که سیمین هفته‌ها بود به آن نگاه می‌کرد و می‌خواست بخرد، اما خیلی گران بود.

سیمین با همان لحن همیشگی، اما با نگاه خیره‌اش به روسری، گفت: «مایک، این روسری رو ببین... قشنگه نه؟»

مایک با نگاه کنجکاو به ویترین خیره شد: «خیلی قشنگه. دوستش داری؟»

سیمین با همان لحن معمولی، اما با قلبی که می‌خواست بگوید «آره، خیلی دوستش دارم»، گفت: «آره... ولی خیلی گرونه.»

مایک با همان لبخند پهن، وارد مغازه شد. سیمین با تعجب پشت سرش رفت.

مایک با فروشنده با لهجهٔ انگلیسی‌اش گفت: «سلام! این روسری رو نشونم می‌دید؟»

سیمین با ناراحتی گفت: «مایک! ول کن! زیادی گرونه!»

مایک با همان لبخند، روسری را گرفت و به سیمین نشان داد: «روی سرت بذار ببینم چطور میشه.»

سیمین با بی‌حوصلگی روسری را روی سرش انداخت. رنگ کرم با گل‌های کوچک صورتی، با چشمان قهوه‌ای‌اش هماهنگ بود. مایک یک لحظه به او خیره شد و با همان لبخند پهنش گفت: «واو! سیمین! این روسری مال توئه!»

سیمین با همان لحن رک، اما با قلبی که می‌تپید، گفت: «مایک، زیادی گرونه. نمی‌تونم بخرمش.»

مایک با همان لبخند، رو به فروشنده کرد و با همان لحن شوخ گفت: «چنده؟»

فروشنده با لبخند گفت: «صد و بیست هزار تومان.»

سیمین با ناراحتی گفت: «مایک! ول کن! این نصف پول توی جیبته!»

مایک با همان لبخند، کیف پولش را درآورد و پول را شمرد. سیمین با ناراحتی گفت: «مایک! نکن!»

مایک با همان لحن شوخ، اما با قلبی پر از عشق، گفت: «سیمین، تو خواهر منی. این روسری مال توئه. قشنگترین روسری که تا حالا دیدم.»

سیمین با همان لحن رک، اما با چشمانی که برق اشک داشت، گفت: «مایک... تو دیوونه‌ای!»

مایک با همان خنده، روسری را از فروشنده گرفت و به دست سیمین داد: «بگیر. مال توئه. بپوشش.»

سیمین روسری را گرفت و با همان لحن همیشگی، اما با قلبی که پر از عشق بود، گفت: «مایک... من... نمی‌دونم چی بگم...»

مایک با همان لبخند پهن، گفت: «چیزی نگو. فقط بپوشش.»

سیمین روسری را با دقت روی سرش انداخت و جلوی آینه ایستاد. روسری کرم با گل‌های صورتی، روی موهای مشکی‌اش نشسته بود و صورت خسته و زیبایش را قاب گرفته بود. سیمین لبخندی زد. لبخندی که از ته دل بود.

سیمین با همان لحن رک، اما با قلبی که پر از عشق بود، گفت: «مایک... تو بهترین برادر دنیایی.»

مایک با همان خنده، دستش را روی شانهٔ سیمین گذاشت و گفت: «می‌دونم! به خاطر همینه که دوستم داری!»

سیمین با همان لحن، اما با خنده‌ای که صورتش را روشن کرده بود، گفت: «مایک، تو خیلی پررویی!»

مایک با همان لبخند پهن، گفت: «می‌دونم! ولی تو من رو دوست داری!»

شب، وقتی سیمین به خانه برگشت

سیمین با روسری جدید روی سرش، وارد خانه شد. افسانه با نگاه معذب به روسری خیره شد و با لحنی که سعی می‌کرد سرد نباشد، گفت: «سیمین... این روسری رو از کجا آوردی؟»

سیمین با همان لحن همیشگی، اما با لبخندی که از ته دل بود، گفت: «مایک برام خرید. هدیه بود.»

افسانه با نگاهی که کمی نرم‌تر شده بود، گفت: «خیلی قشنگه. بهت میاد.»

سیمین برای اولین بار، لبخند واقعی‌ای به افسانه زد: «می‌دونم مامان. خودمم خیلی دوستش دارم.»

وقتی رفت توی اتاقش، جلوی آینه ایستاد و به روسری جدیدش نگاه کرد. با خودش گفت: «مایک... تو واقعاً بهترینی.»

روزهایش با مایک، مثل خورشید بود. گرم، روشن و پر از زندگی. سیمین برای اولین بار در ماه‌های اخیر، احساس می‌کرد که دارد زندگی می‌کند. نه فقط وجود دارد.