پارت8
پارت8 هوای اتاق بیمارستان سنگین بود. بوی الکل و ضدعفونی‌کننده با عطر گل‌های تازه‌ای که پری‌جون آورده بود، قاطی شده بود. پنجره باز بود و صدای اذان مغرب از دور می‌آمد.
تمام روی تخت دراز کشیده بود، موهای مشکی‌اش روی بالش پخش شده بود و کانولای اکسیژن در بینی کوچکش جا خوش کرده بود. چهارده سالش بود اما در تخت بیمارستان، مثل یک بچه‌ی ده ساله به نظر می‌رسید.
«سیمین جون، بیا اینجا بشین.» تمام دستش را دراز کرد و با لبخندی که نصفش زیر ماسک اکسیژن گم شده بود، به خواهرش اشاره کرد.
سیمین از کنار پنجره برگشت. یک کتاب شعر مولانا در دست داشت که می‌خواست برای تمام بخواند. اما دلش پر از بی‌قراری بود.
«چی شده؟ دوباره اخم کردی.» تمام نگاهش کرد.
«هیچی عزیزم.» سیمین کنار تخت نشست و موهای خواهرش را نوازش کرد. «فقط فکر می‌کردم... تابستون رو داریم از دست می‌دیم.»
تمام خندید، اما سرفه‌ای کوتاه نفسش را بند آورد.
«تابستون؟» تمام با حالتی طعنه‌آمیز گفت. «مگه من تابستون داشتم؟ من که همیشه اینجام. تو برو... برو کافه‌گردی، برو کتابفروشی، برو...»
«نه دیگه.» سیمین حرفش را قطع کرد. «می‌مونم پیشت.»
دروغ می‌گفت. نه اینکه نخواهد پیش تمام بماند. بلکه دلش پر بود از یک دلخوری بزرگ. سه هفته بود که امتحان‌هایش تمام شده بود. سه هفته بود که نقشه کشیده بود برای روزهای بلند تابستان. کافه‌هایی که می‌خواست برود. کتابفروشی‌های قدیمی که می‌خواست بگردد. اما تمام بیمارستان بود و افسانه...
در راهروی بیمارستان، صدای پوتین‌های سام روی کفپوش سفید می‌آمد. پشت سرش، مایک با چمدان کوچکش قدم می‌زد. هجده سالش بود و قد کشیده بود. موهای مشکی‌اش را کوتاه کرده بود و ته‌ریش کم‌رنگی روی چانه‌اش نشان می‌داد.
سیمین وقتی مایک را دید، از جا بلند شد و دوید سمتش.
«مایک!» خودش را انداخت تو بغل برادرش.
«وای سیمین جون، چقدر لاغر شدی.» مایک محکم بغلش کرد. «دلم برات تنگ شده بود.»
«منم برات.» سیمین اشک‌هایش را پنهان کرد. «چقدر خوب که اومدی.»
سام با نگاهی جدی به آنها نگاه کرد.
«بسه بغل کردن. بریم پیش تمام. نباید زیاد معطل کنیم.»
سیمین با دلخوری نگاهش کرد، اما چیزی نگفت.
افسانه دم در اتاق تمام ایستاده بود. روسری سفیدی به سر داشت و لباس پزشکی‌اش را روی دوشش انداخته بود. چهره‌اش خسته بود، زیر چشم‌هایش گود رفته بود. از وقتی تمام بستری شده بود، هر روز می‌آمد و هر روز می‌رفت.
«مایک جان خوش اومدی.» افسانه با لبخندی سرد استقبال کرد. «تمام خوابیده. بهتره نریزیم تو اتاق.»
مایک نگاهی به سیمین انداخت.
«خوابیده؟»
«بله. تب داشت. دکتر بهش مسکن داده.» افسانه راهرو را نگاه کرد. «بابک هم توی پارکینگ منتظره. بریم خونه تا تمام بیدار بشه.»
سیمین نزدیک شد.
«افسانه جان، من می‌تونم بمونم پیش تمام. مایک هم تازه رسیده، می‌خواد باهاش وقت بگذرونم.»
چشمان افسانه ریز شد.
«سیمین جان، تمام نیاز به استراحت داره. تو هم باید بری خونه، چند تا کار هست که باید انجام بدی.»
«چه کارهایی؟» سیمین سعی کرد صدایش را آرام نگه دارد.
«بابک باید به کلاس زبان بره، باید لباس‌هاشو آماده کنی. ناهار هم باید درست بشه. پری‌جون تنهاست، باید بری پیشش.»
مایک جلو آمد.
«افسانه جان، بذار سیمین یه کم با من باشه. من تازه رسیدم...»
«مایک جان عزیزم.» افسانه با لحنی که بوی تحکم می‌داد گفت. «تو هم خسته‌ای از سفر. بریم خونه، استراحت کن. فردا می‌تونید با هم حرف بزنید.»
در ماشین، بابک روی صندلی عقب لم داده بود. چهارده ساله بود اما صورتش پر از خشم بود. هدفون توی گوشش بود و با بی‌تفاوتی به بیرون نگاه می‌کرد.
سیمین کنارش نشست و دستی به شانه‌اش زد.
«بابک جون، سلام. خوبی؟»
بابک هدفون را در نیاورد. فقط شانه‌اش را تکان داد که یعنی «دستم نزن».
مایک از صندلی جلو برگشت و نگاهی به بابک انداخت.
«بابک، چی شده؟ از ما خوشحال نیستی؟»
بابک بالاخره هدفون را برداشت.
«چرا باید خوشحال باشم؟ تمام توی بیمارستان، سیمین هم همیشه با شماست، من هیچکی رو ندارم.»
سیمین دلش شکست. اما فرصت نکرد چیزی بگوید.
افسانه از جلوی ماشین برگشت.
«بابک جان! این چه حرفیه؟ مگه من نیستم؟ مگه پدرت نیست؟»
بابک پوزخندی زد و دوباره هدفون را گذاشت تو گوشش.
خونه‌ی سام در شمال مشهد، یک ویلا بزرگ با حیاطی پر از درخت بود. اما سیمین وقتی وارد شد، هیچ‌وقت حس نکرد اینجا خانه‌ی خودش است. خانه‌ی افسانه بود. خانه‌ای که در آن، سیمین مهمان بود، نه عضو خانواده.
پری‌جون توی سالن نشسته بود و چای می‌خورد. وقتی سیمین و مایک را دید، با سختی از جا بلند شد.
«مایک جان!» پری‌جون با آغوش باز به استقبالش رفت. «چقدر بزرگ شدی! چه پسر قشنگی!»
مایک خندید و بغلش کرد.
«پری‌جون، دلم برات تنگ شده بود.»
«منم برای تو، مایک جان.» پری‌جون نگاهش به سیمین افتاد و دلش به درد آمد. نوه‌اش خسته و بی‌حال بود. زیر چشم‌هایش سیاه حلقه زده بود.
«سیمین جان، بیا بشین، برات چای بریزم.»
«نه پری‌جون،» افسانه از راه رسید. «سیمین باید بره بابک رو برسونه کلاس زبان.»
سیمین نفس عمیقی کشید.
«افسانه جان، مایک تازه اومده. من می‌خوام با برادرم حرف بزنم.»
افسانه با نگاهی به سام، که در گوشه‌ی سالن نشسته بود و روزنامه می‌خواند، گفت:
«بابک معطل می‌مونه.»
سام بدون اینکه از روزنامه نگاه بردارد گفت:
«سیمین جان، حرف مادرت رو گوش کن. برو بابک رو برسون.»
«مادر من ادریه.» سیمین با لحنی سرد گفت.
فضای سالن یخ زد.
سام روزنامه را پایین انداخت و با چشمانی برافروخته به سیمین نگاه کرد.
«چی گفتی؟»
پری‌جون وسط آمد.
«سام، بسه. بچه خسته است. مایک تازه اومده. بذار سیمین یه کم با برادرش حرف بزنه.»
سام نگاهی به مادرش انداخت، لبخندی مصنوعی روی لبش نشست و دوباره روزنامه را بالا گرفت.
«هرطور تو می‌گی مادر.»
سیمین به پری‌جون نگاه کرد و لبخندی تشکرآمیز زد. اما دلش پر بود. بابک که تا حالا حرف نزده بود، ناگهان از جا بلند شد.
«من خودم می‌رم کلاس. نیازی نیست کسی منو برسونه.»
«بابک!» افسانه با صدای بلند گفت. «نمازت رو خوندی؟»
بابک بدون اینکه جواب بدهد، از در بیرون زد. در با صدای بلند بسته شد.
سیمین و مایک توی حیاط نشسته بودند. شب شده بود و صدای جیرجیرک‌ها از باغچه می‌آمد. مایک سیگاری روشن کرد و به آسمان نگاه کرد.
«کی شروع کردی؟» سیمین پرسید.
«همون روزی که فهمیدم خواهرم اینجوری زندگی می‌کنه.»
سیمین سیگار را از دستش گرفت و یک پُک زد.
«سیمین!» مایک سیگار را پس گرفت.
«چی؟ تو که می‌کشی.»
«تو مریضی. یادت رفته؟»
سیمین با ناراحتی نگاه کرد.
«کسی یادم نمی‌ذاره.»
مایک سیگار را خاموش کرد و دستش را دور شانه‌ی سیمین انداخت.
«خواهر کوچولوی من... چقدر خسته‌ای.»
«همینه که هست.» سیمین شانه بالا انداخت. «تمام توی بیمارستان، افسانه هر روز از من کار می‌کشه، بابک با من قهره، و تو...»
«من اومدم که باشم کنارت.» مایک محکم بغلش کرد. «قول می‌دم.»
سیمین صورتش را تو شانه‌ی مایک فرو کرد و برای اولین بار در هفته‌های اخیر، گریه‌اش را رها کرد. همان‌طور که هجده سال پیش، وقتی مایک برای اولین بار او را توی بغلدستش گرفته بود و به مادرش گفته بود: «نذارینش ببرن، من ازش مراقبت می‌کنم.»
