پارت9
پارت9 هوای اتاق بیمارستان سنگین بود. بوی الکل و ضدعفونی‌کننده با عطر گل‌های تازه‌ای که پری‌جون آورده بود، قاطی شده بود. پنجره باز بود و صدای اذان مغرب از دور می‌آمد.
تمام روی تخت دراز کشیده بود، موهای مشکی‌اش روی بالش پخش شده بود و کانولای اکسیژن در بینی کوچکش جا خوش کرده بود. چهارده سالش بود اما در تخت بیمارستان، مثل یک بچه‌ی ده ساله به نظر می‌رسید.
«سیمین جون، بیا اینجا بشین.» تمام دستش را دراز کرد و با لبخندی که نصفش زیر ماسک اکسیژن گم شده بود، به خواهرش اشاره کرد.
سیمین از کنار پنجره برگشت. یک کتاب شعر مولانا در دست داشت که می‌خواست برای تمام بخواند. اما دلش جای دیگری بود. نگاهش به ساعتش افتاد. یک ربع دیگر می‌توانست برود. یک ربع دیگر...
«چی شده؟ دوباره اخم کردی.» تمام نگاهش کرد.
«هیچی.» سیمین با بی‌حوصلگی کنار تخت نشست. «چند وقته اینجایی؟»
«یک هفته.» تمام با همان لحن شوخ گفت. «حسابشو نداشتی؟»
«چرا.» سیمین شانه بالا انداخت. «فقط خسته‌ام.»
تمام خندید، اما سرفه‌ای کوتاه نفسش را بند آورد.
«خسته که باشی که میای پیش من؟ مگه من چی کاره‌ام؟»
سیمین با همان لحن سرد و بی‌احساس، نگاهش را به پنجره دوخت.
«می‌دونی، راستش... تابستون رو داریم از دست می‌دیم. تو اینجایی، منم هر روز باید بیام اینجا...»
تمام با ناراحتی نگاهش کرد.
«سیمین... اگه دلت نمی‌خواد بیای، نرو.»
سیمین با همان لحن بی‌احساس، گفت: «چاره‌ای نیست. افسانه می‌گه باید بیام.»
تمام با همان لحن شوخ، اما با ناراحتی پنهان، گفت: «پس افسانه رو ول کن! برو کافه‌گردی! برو کتابفروشی! من که اینجام...»
سیمین نگاهش را به تمام دوخت.
«تمام، تو که هیچی نیستی. فقط نشستی اینجا و داری فیلم می‌بینی. منم مجبورم هر روز بیام اینجا و بهت سر بزنم. تابستونم داره می‌ره.»
تمام با تعجب نگاهش کرد.
«سیمین؟ چی می‌گی؟»
سیمین با همان لحن سرد، اما با زخم‌زبان‌های تیزتر، گفت: «همون چیزی که گفتی. تو توی این تخت نشستی و داری فیلم می‌بینی. منم هر روز باید بیام اینجا و به تو سر بزنم. تابستونم داره از دستم می‌ره.»
تمام با چشمانی که برق اشک داشت، گفت: «سیمین... من که مریضم... نمی‌تونم برم بیرون...»
سیمین با همان لحن سرد، گفت: «می‌دونم. به خاطر همینه که هر روز میام اینجا.»
تمام با همان لحن شوخ، اما با ناراحتی پنهان، گفت: «سیمین، تو که همیشه بدعنقی. امروز که حسابی بدعنق شدی!»
سیمین با همان لحن بی‌احساس، گفت: «می‌دونم. ولی مهم نیست.»
در راهروی بیمارستان، صدای پوتین‌های سام روی کفپوش سفید می‌آمد. پشت سرش، مایک با چمدان کوچکش قدم می‌زد. هجده سالش بود و قد کشیده بود. موهای مشکی‌اش را کوتاه کرده بود و ته‌ریش کم‌رنگی روی چانه‌اش نشان می‌داد.
سیمین وقتی مایک را دید، از جا بلند شد و به سمتش رفت. اما نه با آن شور و اشتیاقی که انتظار می‌رفت. فقط با همان لحن سرد و معمولی.
«سلام مایک.»
مایک با تعجب نگاهش کرد. انتظار داشت خواهرش با شوق به استقبالش بیاید. اما سیمین فقط ایستاده بود و با همان نگاه بی‌حال به او نگاه می‌کرد.
«سیمین!» مایک خودش را انداخت تو بغلش. «دلم برات تنگ شده بود!»
سیمین با بی‌حوصلگی در آغوشش ماند. دست‌هایش را دور مایک نینداخت. فقط ایستاد تا بغل کردن تمام شود.
«منم برات.» با همان لحن سرد گفت.
مایک با ناراحتی نگاهش کرد.
«چی شده؟ خوشحال نیستی من اومدم؟»
سیمین شانه بالا انداخت.
«چرا. خوشحالم. ولی خسته‌ام.»
سام با نگاهی جدی به آنها نگاه کرد.
«بسه بغل کردن. بریم پیش تمام. نباید زیاد معطل کنیم.»
سیمین با دلخوری نگاهش کرد.
«پدرجان، من امروز دوبار رفتم پیش تمام. خسته‌ام. می‌تونم برم خونه؟»
سام با ناراحتی گفت: «سیمین، تمام خواهرتِ. یک دقیقه دیگه بریم پیشش.»
سیمین با همان لحن سرد گفت: «باشه.»
افسانه دم در اتاق تمام ایستاده بود. روسری سفیدی به سر داشت و لباس پزشکی‌اش را روی دوشش انداخته بود. چهره‌اش خسته بود، زیر چشم‌هایش گود رفته بود.
«مایک جان خوش اومدی.» افسانه با لبخندی سرد استقبال کرد. «تمام خوابیده. بهتره نریزیم تو اتاق.»
مایک نگاهی به سیمین انداخت.
«خوابیده؟»
«بله. تب داشت. دکتر بهش مسکن داده.» افسانه راهرو را نگاه کرد. «بابک هم توی پارکینگ منتظره. بریم خونه تا تمام بیدار بشه.»
سیمین با همان لحن بی‌احساس، گفت: «من می‌تونم برم خونه؟ خیلی خسته‌ام.»
افسانه با نگاه معذب به سیمین نگاه کرد.
«سیمین جان، مایک تازه اومده...»
«می‌دونم.» سیمین حرفش را قطع کرد. «ولی خسته‌ام. فردا می‌بینمش.»
مایک با ناراحتی گفت: «سیمین، من تازه اومدم...»
سیمین با همان لحن سرد، گفت: «می‌دونم مایک. ولی امروز نه. خسته‌ام.»
افسانه با نگاهی که می‌گفت «باز هم همین»، گفت: «باشه سیمین جان. برو خونه. خودم مایک رو می‌برم.»
سیمین بدون اینکه نگاهش را به کسی بدوزد، از راهرو خارج شد. مایک با ناراحتی به پشت سرش نگاه کرد.
در ماشین، بابک روی صندلی عقب لم داده بود. چهارده ساله بود اما صورتش پر از خشم بود. هدفون توی گوشش بود و با بی‌تفاوتی به بیرون نگاه می‌کرد.
سیمین کنارش نشست و بدون اینکه نگاهش را به او بدوزد، گفت: «سلام بابک.»
بابک هدفون را در نیاورد. فقط شانه‌اش را تکان داد.
مایک از صندلی جلو برگشت و نگاهی به بابک انداخت.
«بابک، چی شده؟ از ما خوشحال نیستی؟»
بابک بالاخره هدفون را برداشت.
«چرا باید خوشحال باشم؟ تمام توی بیمارستان، سیمین هم که معلوم نیست از ما خوشش میاد یا نه... من هیچکی رو ندارم.»
سیمین با همان لحن سرد، گفت: «بابک، من خسته‌ام. اینقدر ناله نکن.»
بابک با ناراحتی نگاهش کرد.
«تو که همیشه خسته‌ای! از همه چی خسته‌ای!»
سیمین چیزی نگفت. فقط نگاهش را به بیرون دوخت.
افسانه از جلوی ماشین برگشت.
«بابک جان! این چه حرفیه؟ مگه من نیستم؟ مگه پدرت نیست؟»
بابک پوزخندی زد و دوباره هدفون را گذاشت تو گوشش.
خونه‌ی سام در شمال مشهد، یک ویلا بزرگ با حیاطی پر از درخت بود. اما سیمین وقتی وارد شد، هیچ‌وقت حس نکرد اینجا خانه‌ی خودش است. خانه‌ی افسانه بود. خانه‌ای که در آن، سیمین مهمان بود، نه عضو خانواده.
پری‌جون توی سالن نشسته بود و چای می‌خورد. وقتی سیمین را دید، با سختی از جا بلند شد.
«سیمین جان! مایک اومد؟»
سیمین با همان لحن سرد، گفت: «اومده. با افسانه س.»
پری‌جون با ناراحتی نگاهش کرد.
«سیمین جان، حالت خوب نیست؟»
سیمین با همان لحن بی‌احساس، گفت: «خسته‌ام. می‌رم بخوابم.»
پری‌جون با نگرانی گفت: «سیمین جان، بیا چای بخور...»
سیمین بدون اینکه جواب بدهد، از پله‌ها بالا رفت. پری‌جون با ناراحتی به پشت سرش نگاه کرد.
توی اتاقش، سیمین روی تخت دراز کشید و به سقف خیره شد. کتابی که می‌خواست بخواند، روی میز کنارش بود، اما حوصله نداشت. تمام توی بیمارستان بود. مایک تازه اومده بود. بابک با دوستانش بود. افسانه توی آشپزخانه بود. و سیمین، توی اتاقش تنها بود.
با خودش گفت: «همه‌ی تابستونم داره می‌ره... امتحانام تموم شد، ولی هنوز نتونستم برم کافه... نتونستم کتاب بخرم... نتونستم یه روز کامل استراحت کنم...»
اما هیچ اشکی در چشمانش نبود. فقط یک خستگی عمیق و بی‌احساسی که نمی‌گذاشت حتی گریه کند.
چند ساعت بعد، صدای در اتاقش پیچید. مایک با یک بشقاب میوه و یک لیوان چای وارد شد.
«سیمین؟ می‌تونم بیام تو؟»
سیمین با همان لحن سرد، گفت: «بیا.»
مایک کنارش نشست و بشقاب را روی میز گذاشت.
«سیمین، حالت خوب نیست. چی شده؟»
سیمین با همان لحن بی‌احساس، گفت: «هیچی. فقط خسته‌ام.»
مایک با ناراحتی گفت: «سیمین، من برادرتم. می‌تونم باهات حرف بزنم.»
سیمین با همان لحن سرد، گفت: «مایک، نگران نباش. من خوبم. فقط خسته‌ام.»
مایک با ناراحتی نگاهش کرد.
«سیمین... تو عوض شدی.»
سیمین با همان لحن بی‌احساس، گفت: «عوض نشدم. همونم که بودم.»
مایک با ناراحتی گفت: «نه. سیمین قبلی مهربان‌تر بود. الان... الان سرد شدی.»
سیمین با همان لحن، اما با ناراحتی پنهان، گفت: «مایک، اینقدر تحلیل نکن. خسته‌ام.»
مایک دستش را روی دست سیمین گذاشت.
«سیمین... من اومدم که باشم کنارت. ولی تو راه نمی‌دی.»
سیمین با همان لحن سرد، گفت: «مایک، ول کن. من خوبم.»
مایک با ناراحتی از جا بلند شد.
«باشه. هر طور تو می‌گی. ولی می‌دونی که من اینجام.»
و از اتاق خارج شد. سیمین تنها ماند. به سقف خیره شد و با خودش گفت: «خسته‌ام... واقعاً خسته‌ام... ولی نمی‌تونم نشون بدم.»
